Productivity in remote work: A holistic view at remote work by investigating individual-level elements, interpersonal dynamics and organizational factors

Abstract

Bu çalışma, COVID-19 pandemisi sırasında önem kazanan bir model olan uzaktan çalışma ortamlarında verimliliği etkileyen faktörleri incelemektedir. Öz-yeterlik teorisi, sosyal değişim teorisi ve iş talebi-kontrol-destek (JDCS) modeline dayanan araştırma, pragmatik paradigma çerçevesinde karma yöntem yaklaşımı kullanmaktadır. Türkiye'deki 255 uzaktan çalışanla yapılan nicel veri analizi ve 10 derinlemesine görüşmeden elde edilen nitel veriler, bireysel, ilişkisel ve örgütsel faktörlerin etkileşimini ortaya koymaktadır. Bulgular, öz-yeterliğin motivasyon, iş tatmini ve iş performansını önemli ölçüde artırdığını, ancak verimlilik üzerindeki doğrudan etkisinin istatistiksel olarak anlamlı olmadığını göstermektedir. Bu durum, öz-yeterliğin motivasyon ve tatmin gibi aracı değişkenler yoluyla etkili olduğunu düşündürmektedir. Motivasyon, verimliliğin güçlü bir belirleyicisi olarak öne çıkarken, iş tatmini beklenmedik bir şekilde negatif bir etki göstermiştir; bu durum, esneklik veya iş-yaşam dengesi gibi hedeflere odaklanmanın verimlilikten ödün verme olasılığını yansıtmaktadır. Örgütsel bağlılık, iş performansı, motivasyon ve iş tatmini üzerinde önemli bir olumlu etki yapmış ve olumlu iş sonuçlarını teşvik etmedeki rolünü vurgulamıştır. Beklentilerin aksine, kişilerarası ilişkiler iş performansı, motivasyon ve iş tatmini üzerinde negatif bir etki göstermiştir. Bu durum, sanal iletişimde resmi olmayan sosyal etkileşimlerin eksikliği ve artan yanlış iletişim gibi zorlukları öne çıkarmaktadır. Teknoloji stresi, genellikle uzaktan çalışma verimliliği için büyük bir engel olarak görülmesine rağmen, doğrudan etkisinin anlamlı olmadığı görülmüştür; bu, çalışanların uzaktan çalışmanın gerektirdiği dijital araçlara ve iş akışlarına uyum sağladığını göstermektedir. Benzer şekilde, yönetim kontrolü ve desteği, sınırlı bir etki göstermiş ve uzaktan çalışma ortamlarında özerkliğin, doğrudan denetimin algılanan önemini azalttığını öne sürmüştür. Son olarak, fiziksel çalışma ortamı, destekleyici ve ergonomik çalışma alanlarının verimliliği olumlu etkilediği kritik bir faktör olarak ortaya çıkmıştır. Bu araştırma, uzaktan çalışma bağlamında yerleşik teorik çerçevelerin genişletilmesine katkıda bulunarak bireysel, ilişkisel ve örgütsel faktörler arasındaki bağımlılık ilişkilerine dair ayrıntılı içgörüler sunmaktadır. Uygulamada, öz-yeterliğin artırılması, motivasyonun desteklenmesi ve hibrit çalışma modelleri aracılığıyla ilişkisel zorlukların ele alınması gibi pratik öneriler sunmaktadır. Gelecekteki araştırmalar, bu dinamikleri uzunlamasına tasarımlarla ve farklı sektörlerde inceleyerek teorik modellerin geliştirilmesine ve sürdürülebilir uzaktan çalışma uygulamalarının desteklenmesine katkı sağlayabilir.This study investigates the factors influencing productivity in remote work environments, a model that gained prominence during the COVID-19 pandemic. Guided by Self-Efficacy Theory, Social Exchange Theory, and the Job Demand-Control-Support (JDCS) Model, it employs a mixed-methods approach within the pragmatic paradigm. Quantitative data from 255 remote workers in Türkiye and qualitative insights from 10 in-depth interviews reveal the interplay of individual, interpersonal, and organizational factors. The findings reveal that self-efficacy significantly enhances motivation, job satisfaction, and job performance, but its direct impact on productivity is not statistically significant, suggesting a mediated relationship through motivation and satisfaction. Motivation emerged as a strong predictor of productivity, while job satisfaction demonstrated a significant but negative effect, potentially reflecting a focus on flexibility or work-life balance over productivity goals. Organizational commitment significantly influenced job performance, motivation, and job satisfaction, underscoring its role in fostering positive work outcomes. Contrary to expectations, interpersonal relationships negatively affected job performance, motivation, and job satisfaction, highlighting challenges in virtual communication, such as the lack of informal social interactions and increased miscommunication. Technostress, often considered a major barrier to remote work productivity, showed no significant direct effect, indicating that employees may have adapted to the digital tools and workflows required for remote work. Similarly, managerial control and support exhibited limited influence, suggesting that autonomy in remote settings reduces the perceived importance of direct oversight. Finally, the physical working environment emerged as a critical factor, with supportive and ergonomic workspaces positively influencing productivity. This research contributes to the theoretical extension of established frameworks in the context of remote work, offering nuanced insights into the interdependencies among individual, relational, and organizational factors. Future research should explore these dynamics longitudinally, with an emphasis on diverse sectors and managerial perspectives, to refine theoretical models and support the development of sustainable remote work practices.