Böbreğin renal hücreli kanserlerinde mikrosatellit instabilitenin araştırılması

Abstract

Böbreğin renal hücreli kanserleri (RCC) erişkinde görülen malign böbrek tümörlerinin %80-90'ını oluşturmaktadır . RCC' h\" olguların 5 yıllık sağ kaum oranı lokalize kanserde %80-90 ileri evrelerde %10-20'dir. En önemli prognostik faktörler, tümörün evresi ve histolojik derecesidir. Bu çalışmada 40 RCC hastasının normal (N), displazik (İEÜ) ve tümör (T) dokularına ait DNA örneklerinde 8 farklı kromozomda yer alan (DNA tamir yada tümör süpresör gen bölgelerine yatan) D2S301, D3S1613, D5S679, D8S514, D9S157, D11S1356, D16S3018, D17S1807 dinükleotit (CA)-tekrarlan analiz edilmiştir. Bu analizler sonucunda elde edilen mikrosatellit instabilité (MI) ve/veya heterozigotluk kaybı (LOH) oranlan; D2S301'de %27,5, D3S1613'te %42,5, D5S679'da %47.5, D8S514'te %25, D9S157'de %30, DllS1356'da %22.5, D16S3018'de %25, D17S1807'de %25 olarak saptanmıştır. Olguların 30'unda (%75) kontrol grubumuzdan farklı olarak bant paterninde artış bulunmuş ve bu hastalığın oluşumunda DNA tamirinden sorumlu genlerdeki mutasyonlann etiyolojik neden olabileceğini düşündürmüştür. Normal, displastik ve tümör dokuları karşdastınldığında örneklerin %93.8'inde hem displastik hem de tümör dokusunda aynı değişimlerin yer aldığı görülmüş olup yalnız %6.2'sinde displastik dokuda normal bant patterni gözlenirken tümör dokusunda farklılık belirlenmiştir. Bu çalışmadaki bulgular displastik tûbül btücrelerinin kanser hücreleri ile aynı genotipik değişikliklere sahip olduğunu göstermekte olup bu lezyonlann renal hücreli karsinomun premalign lezyonu olduğunu düşündürmektedir (p=0,0001).