Döngüsel zamana bağlı organizmik mekân davranışlarının fenomenolojisi

Abstract

21. yüzyıl mekân anlayışında; keskin, net ayrımların yapıldığı kartezyen koordinat düzleminin ötesine geçer, kendi ağsal yapısının bağlantısallığı ile organizmik üretken bir mekân arayışındadır. Bu anlayış çerçevesinde, canlılığın oluşumuna dair hazırda var olan katmansal bilgilere bakmak, görünenin ötesine geçmenin ilk adımlarından biri olarak ele alınır. Bu anlayış için organizma davranışı ve canlılık kurallarına odaklanmak mekânın kendinin ötesine geçmesi için gerekli olan kodların bulunmasını sağlayacaktır. Çünkü mekân, yaşamsallık ve canlılık barındıran bir sistem olarak varlığını devam ettirmelidir. Canlılık ve yaşama dair tüm sistemler otopoetik bir sistem tarafından düzenlenir. Bu sistem, beden hareketinin veya maddenin, ne zaman, hangi kodlarla ve çevre ile değiştirilebileceğini belirleyen sistemlerdir. Bu çalışmada, mekânın kendini üreten bir sistem olmasının olasılıkları, döngüsel zaman evreni çerçevesinde, organizmik beden anlayışı, sibernetik kuramı ve canlılığın oluşumunu açıklayan otopoiesis kavramı üzerinden incelenmektedir. Bu kavramlar ile canlılığın üreme kuralları, keşfedilip, dijital deney üzerinden bir bilgi kodlaması yapılması hedeflenmektedir. Çünkü yaşam, canlılık ve evrimde kodlamalar bütünüdür. Organizmik beden ile birlikte bir mekân anlayışı, duyarlılığını artırarak gelecekteki mekân anlayışının yeniden tartışılması için bir fırsat sunmaktadır.The understanding of space in the twenty-first century goes beyond the Cartesian coordinate plane, where sharp, clear distinctions are made, and seeks an organismic productive space with the connectedness of its own networked structure. Looking at the already existing layered knowledge about the formation of life is considered one of the first steps to going beyond the visible in this framework. For this understanding, focusing on the rules of organismal behavior and vitality will provide the codes required for space to transcend itself. This is because space must continue to exist as a system of vitality and liveliness. An autopoietic system regulates all vitality and life systems. These are the systems that determine when, with what codes and environment, body movement or matter can be altered. This study examines the possibilities of space as a self-reproducing system within the framework of the cyclical time universe, using an understanding of the organismic body, cybernetic theory, and the concept of autopoiesis to explain the formation of life. The objective of these concepts is to examine the reproduction rules of life and encode knowledge through a digital experiment since life, vitality, and evolution are code sets. Understanding space together with the organismic body increases its sensitivity and allows for a re-discussion of the future understanding of space.