Mevcut yapıların sürdürülebilirlik açısından yeniden kullanımlarında dikey tarım uygulamaları üzerine bir araştırma: İstanbul porselen fabrikası

Abstract

Artan dünya nüfusuyla doğru orantılı olarak barınma ihtiyacı da hızla artmaktadır. Bir yapının meydana gelmesi, doğal kaynakların büyük bir kısmını tüketmektedir. Her yapının ilk tasarlandığı fonksiyonuna ve yapım sistemine bağlı olarak bir yaşam süresi vardır. Yapıları, yaşam sürelerini doldurduklarında yıkmak, yine önemli ölçüde enerji tüketimine neden olmaktadır. Mevcut yapıları yıkmak yerine yeniden kullanmaya yönelik müdahalelerde bulunmak sürdürülebilir bir yaklaşımdır. Nüfus ve yapılaşmanın engellenemez artışı, günümüzde bile gıda sıkıntısı çeken ülkelerin oluşmasına neden olmuştur. Gelecek nesillerin doğal ve taze gıdaya erişimini kolayca sağlamak amacıyla yapılan dikey çiftlikler, geleneksel tarım yöntemlerinin tersine enerji, su ve topraktan büyük ölçüde tasarruf sağlayan işletmelerdir. Çalışmanın amacı; yapıların yeniden kullanılmalarının özellikle sürdürülebilirlik açısından yararlarını tartışarak bu tür uygulamalara dikkat çekmek; toplumun yeterli düzeyde bilgilendirilmesiyle oluşacak çevresel ve sosyal bilinç sonucu, uygun ölçekteki mevcut yapıların yıkılmadan kullanım fonksiyonu dönüştürülerek, geleceğin doğal besin kaynağı olarak düşünülen "dikey çiftlik" olarak kullanılabileceğini savunmaktır. Çalışmanın birinci bölümünde, tezin amacı, katkısı ve içeriği belirtilmiştir. İkinci bölümde sürdürülebilirlik ve ilkeleri ile mimarlıkta ekolojik yöntemler irdelenerek konuyla ilgili kavramlara yer verilmiştir. Üçüncü bölümde dikey tarım tanımı yapılarak dikey çiftliklerin uluslararası alandaki uygulamalarına örnekler verilmiştir. Dördüncü bölümde, alan çalışması için seçilen İstanbul Porselen Fabrikası'na ait yeniden kullanıma öngörülen üretim tesisinin yıkılmasaydı, dikey çiftlik olarak kullanılabileceği önerisi çevresel, ekonomik ve sosyokültürel sürdürülebilirlik açısından değerlendirilmiştir. Beşinci bölümde ise çalışma sonucunda ortaya çıkan sonuç ve önerilere yer verilmiştir.

The need for housing increases rapidly in line with the increasing world population. The formation of a structure consumes a large portion of natural resources. Each structure has a life span depending on the function and construction system it was originally designed for. Destruction of structures when their life span is completed also results in significant energy consumption. Interventions to reuse existing structures rather than demolishing them are a sustainable approach. The inevitable increase in population and construction has led to the formation of food-scarce countries even today. Vertical farms, built to provide access for future generations to natural and fresh food, are enterprises that save a great deal of energy, water and soil, unlike traditional farming methods. Purpose of the study; to draw attention to such practices by discussing the benefits of reuse of structures, particularly in terms of sustainability; as a result of environmental and social awareness that will be formed by informing the society at a sufficient level, by defining the use of the existing structures without demolishing the appropriate scale, and arguing that the future can be used as a ülen vertical farm düşün which is considered as a natural food source. In the first part of the study, the aim, contribution and content of the thesis are stated. In the second chapter, sustainability and principles and ecological methods in architecture are examined and related concepts are given. In the third chapter, the definition of vertical agriculture is given and examples of the applications of vertical farms in the international field are given. In the fourth chapter, the proposal that the production facility of the Istanbul Porcelain Factory, which was selected for the field study, had not been demolished, could be used as a vertical farm, was evaluated in terms of environmental, economic and sociocultural sustainability. In the fifth chapter, the results and recommendations of the study are given.